Een rij van honderden glimmende glazen cilinders stond langs de gebogen muur van de hal. Ze waren gevuld met Het Melkproduct, de Gift van de Koe, het heilige Uiersap, de Witte Heerlijkheid. In het midden van de reusachtige zaal bungelde een vrouw aan kabels boven een reservoir. Naakt. Ook deze tank bevatte melk; in het midden gorgelde luidruchtig een schuimige draaikolk. 

Zeven priesters keken geduldig doch bevreesd naar wat zij hadden aangericht. 

‘Laat ons het heilige werk verrichten, laat ons het recht der Goden doen gelden op deze zondenaar!’

De vrouw aan de kabels, genaamd Rhea, spartelde; de kabels braken en ze viel recht in de woeste draaikolk. Terwijl de melk rood kleurde, glimlachten de priesters met een serene blik, alsof zojuist iets heiligs was gebeurd.

‘Het Recht heeft gesproken’ galmde een stem. De priesters verlieten de hal.

Één dag eerder, Deen supermarkt te Gildeshaven, 15:34u

Nee, ik zeg toch, we hebben geen melk meer. De melk die je ziet staan is allang over datum’ 

Rhea stond met telefoon aan het oor bij het melkschap. Haar luide stem, grote formaat en gesmak op een eierkoek irriteerde iedereen rondom haar; een kale fragiele man probeerde al tien minuten een pak melk te bemachtigen maar Rhea blokkeerde hem al telefonerend, haar open mond malend. De ammonia damp van de goedkope eierkoeken was effectiever in het afstoten van omstanders dan haar forse achterwerk, waarmee ze al een arme vrouw en student had weggejaagd.

‘Halfvolle melk, geen magere, dat is niet te zuipen’ toeterde ze vrolijk verder, terwijl ze ieder pak melk met mollige handen betastte.

‘Vol? Nee, ik doe toch Weightwatchers! Zo raken al mijn punten meteen op.’

Het was op dit moment dat de ergernis van de kale man, de eenzame huisvrouw en de sobere student zich geheel apart en toch gezamenlijk vormde tot een stil gebed, een onuitgesproken veroordeling:

‘Deze vrouw brengt schande toe aan deze heerlijke melk, en daarmee aan het universum.’

Het aloude Priesterschap werd op dat ogenblik ontwaakt.

Deel 2: Het Portaal

Zelfs na duizend jaar slaap had de belangrijkste opperpriester weinig tijd nodig om in actie te komen. Na drie keer met zijn ogen te hebben geknipperd, prevelde hij: ‘Wraakgod Ubera Maximus, ik roep u aan’ 

De vele lampen in de supermarkt knapten tegelijkertijd, het gebouw begon te beven. Twee van de melkschappen klapten met luid geschuif naar binnen als een deur; Rhea keek zonder enige vorm van verbazing de tunnel in die nu zichtbaar was. Een felgekleurd kartonnen reclamebord stond dieper in de tunnel:

‘Gratis af te halen: Unieke, gezellige poster: Live, Love, Laugh, inclusief gratis rieten hart. 50 meter verderop.

Rhea liep zonder twijfelen de tunnel in.

Deel 3: De Ondergrondse reis.

Rhea keek niet naar de vlijmscherpe rotsen aan weerszijden, luisterde niet naar de echoënde weeklachten van verdoemde wezens diep in deze gitzwarte spelonk: het enige wat ze zag was dat reclamebord. In haar hoofd hing ze de beloofde poster al triomfantelijk aan de muur, als een trotse veroveraar van dit gratis, stijlvolle artikel. Ze begon te lopen.

De afstand tot haar prijs was echter een stuk dieper dan slechts 50 meter. Door eindeloze grotten en tunnels ging ze, met glinsterende stalactieten en stalagmieten, duistere glibberige wezens, druipgedruppel en blinde vissen in ondiepe poeltjes. Iedere keer als Rhea moe werd en geïrriteerd terug wilde keren, stond er een nieuw reclamebord: ‘Uw prijs wacht op u, slechts 20 meter verder!’

Zodra ze zo’n bord zag vergat ze direct haar geklaag en liep waggelend verder, opgetogen, vol hoop. Ze merkte niet op hoe de grotten steeds akeliger en onherbergzamer werden. Vleermuizen met bebloede, vlijmscherpe tanden fladderden dreigend langs haar hoofd – klaar om haar met rabiës te infecteren. Opgezette mensen stonden keurig opgesteld aan weerszijden van het kronkelend pad, hun gezichten voor eeuwig verwrongen in uitdrukkingen van angst en pijn.

Met iedere stap die ze zette klonk het gekraak van mensenbotten, totdat ze eindelijk bij een reusachtige deur kwam.

Zonder na te denken luidde ze de bel, gemaakt van een kunstig gesneden scheenbeen, waaronder de tekst stond:

‘HIC SVNT DRACONES’

‘Wat een énige deur, wat tof!’ riep ze opgewekt. ‘Net zoals in het spookhuis!’

Deel 4: de Ontknoping

Het moment dat de deur open ging was het te laat. Een vacuum zoog haar een eindeloze zwartheid in, waarna ze haar bewustzijn verloor. 

‘Scalp’ zei een stem.

Ze werd wakker onder de lampen van een operatietafel. 

‘Ze is wakker’ antwoordde een andere stem. Een gestalte boog zich over haar heen, ze viel weer even weg. Het volgende wat ze hoorde was een luidruchtig geslurp en gegorgel; toen ze haar ogen opende zag ze de wilde draaikolk onder haar.

‘Vrouw’ zei een onbekende stem.

‘U heeft de Melk geminacht – wij geven u nu de kans om de Melk door u te laten spreken.’

Rhea begon te gillen, terwijl de kabels haar langzaam lieten zakken richting het schuimende reservoir. Ze keek rond en zag de priesters, waardoor ze nog verder in paniek raakte.

‘Milkshake, café au lait of drinkyoghurt?’ vroeg de opperpriester bijna geamuseerd.

‘Milkshake! Milkshake!’

‘Zowaar’ zei hij. De andere priesters begonnen te zingen. Langzaam daalde ze richting de tank, tot ze de koude melkspetters op haar voorhoofd voelde landen. De rest is geschiedenis; het vonnis werd uitgesproken, met een harde knal sprongen de kabels los en Rhea viel in de draaikolk.

Een aantal minuten later werden in McDonalds vestigingen door heel het land dieprode milkshakes geserveerd met een nogal eigenaardige smaak.

De Melk was gewroken.

 

Photo by Anita Jankovic on Unsplash